Jaargangenprojecten maakt Keikkeik al vele jaren, daar kwamen later de cyclusobjecten bij; objecten waar al meteen een serie supplementen was bijgevoegd, de laatste jaren werken André en Ineke ook aan installaties, waarin vergelijkbare thema’s spelen. Maar het gaat hier ook om vervreemding, spirituele verarming, de dreiging van internationale (Amerikaanse) gelijkvormigheid, ontmenselijking.

De in 2003 gepresenteerde ‘Personal Landscapes’, uit heel verschillende materialen samengestelde installaties, lijken op verzamelingen elementen die gezamenlijk misschien nog een dammetje tegen de ontmenselijking kunnen opwerpen. De werken maken op het eerste gezicht geen sombere indruk, maar tussen de massa’s voorwerpen herken je toch zaken, als collaborateurs, die de ontmenselijking juist lijken te bevorderen. En dan die strakke ordening.

Ineke: ,,Ja, de reacties erop verschillen. Voor sommige mensen speelt dit thema helemaal niet. Zij zien een wereld vol technologische mogelijkheden, terwijl het anderen juist grote angst inboezemt. Een wereld waarin alles geordend is, waarin alles te controleren en te manipuleren is.’’

Keikkeik werkt ondertussen al weer aan nieuwe projecten. In een hoek van de ruimte staan grote cortenstalen doosvormen met in het hart een lege ruimte. André: ,,Inderdaad een nieuw jaargangenproject, met ruimte voor supplementen. De draagbaarheid, de beperktheid van een doos, verpakkingsmiddel bij uitstek, vraagt in onze opvatting om supplementen die nooit in een doos zouden passen. Niet alles valt in te kaderen, van tevoren in te delen of in porties te snijden.’’

Achterin de ruimte ligt een rood opgloeiende X van fluorescerend perspex op de vloer in een slank aluminium kader. Een ‘signalerend reisobject’ legt Ineke uit. ,,Een object dat in een houten koffer met ons meereist en op de meest onwaarschijnlijke plaatsen een stuk grond van één vierkante meter markeert. Een potentiële geboorteplaats van nieuwe ontwikkelingen, die oude of kwalijke ontwikkelingen onschadelijk maakt.’’ De komende jaren zal het werk, dat ‘De enclave’ is genoemd, de confrontatie aangaan met het vaak sceptische publiek . André: ,,Nog een speldeprikje tegen de grootschaligheid, de uniformisering en standaardisering, die vast heel praktisch en efficiënt zijn, maar uiteindelijk alle kleur uit het leven halen.’’

Voor het huis van Keikkeik vaart een monumentaal oud schip voorbij. Voorop staat een hond wild te blaffen. Een van de poezen binnen kijkt er licht verschrikt, maar ook gefascineerd naar. Als je je maar bewust bent van dreigingen, dan is er al veel gewonnen.