,,Mensen hebben het niet gemakkelijk vandaag de dag. Iedereen krijgt een stortvloed aan indrukken en prikkels op zich af, doet zo goed en kwaad als het gaat wat er van hem of haar verwacht wordt en hoopt er dan maar het beste van. Voor wat bijsturing heeft niemand meer tijd of energie. Iedereen doet noodgedwongen alleen zijn eigen kleine ding. En toch verandert er veel in ieders leven wat een nieuwe benadering nodig zou maken. Of verzet misschien. Dat er in onze tijd maar weinig mensen tot een of andere actie overgaan heeft ook te maken met gebrek aan energie door het verschrikkelijke teveel.’’

Aan de bijna vier meter hoge wanden in het Keikkeik-huis hangen veel eigen objecten, die onderstrepen wat André en Ineke vertellen. De Keikkkeik-projecten gaan altijd uit van een actief publiek. De jaargangenprojecten bestaan al meer dan vijftien jaar en de abonnees daarvan krijgen elke zes maanden een nieuw supplement toegezonden dat ze wel (of niet) kunnen aanbrengen in het hoofdwerk. Dat betekent na een aantal jaren dat het ene supplement het andere verdringt. Een kwestie van selectie, voorkeur en afwijzing. Het centrale thema in hun werk. Keikkeik doet je telkens weer beseffen dat geen keuze onschuldig is.

,,Het is wonderlijk’’, zegt Ineke, als ze een aantal supplementen uit Argus, het oudste jaaargangenobject, verwijdert om ze te vervangen door andere, ,,kunstprojecten kunnen in staat zijn om de werkelijkheid hanteerbaar te maken. Je realiseert het je vaak niet, maar in onze ver ontwikkelde maatschappij is een keuze van een mens van veel verstrekkender invloed dan vroeger. We oordelen er vrolijk op los, terwijl één ‘ja’ of ‘nee’ 50 procent aan mogelijkheden elimineert. Als je dat proces visueel vormgeeft door supplementen toe te voegen of te verwijderen, biedt dat inzicht.’’

André: ,,Daar komt bij dat de combinatie van onderdelen ook grote invloed heeft. Elk nieuw supplement biedt tientallen, zo niet honderden nieuwe combinatiemogelijkheden. Schrijfster Charlotte Mutsaers bracht een aantal jaren geleden in haar boek ‘Zeepijn’ op onnavolgbare manier bewijzen bijeen die aangeven dat de zee en pijnbomen bij elkaar horen. Die benadering heeft mij bij lezing diep getroffen. Nooit eerder voelde ik bij een boek zo veel herkenning. Het raakt aan dezelfde levensfilosofie als onze jaargangenprojecten. Wat nodig is, zijn nieuwe perspectieven, onverwachte combinaties, die samen grote kracht bezitten en nieuwe dimensies opleveren.’’

,,Mutsaers’ opvatting dat vooruitgang een heel aanvechtbaar begrip is, kunnen wij eveneens hartelijk onderschrijven. Wat je aan de ene kant wint, verlies je elders weer. In feite komen we met elkaar geen stap verder in deze maatschappij. Het enige waar het echt op aankomt is inzicht. Daar is nog een wereld te winnen.’’